Ekonomik Zorlukta Kadın İstihdamı: Bir Tercih Değil, Zorunluluk

Hayat pahalılığının arttığı bir dönemde kadın istihdamı, yalnızca bir eşitlik meselesi değil, hem hane ekonomisinin hem de ülke büyümesinin anahtarı.

Açlık sınırının 38 bin liraya dayandığı, hane bütçelerinin her geçen ay daha da zorlandığı bir dönemdeyiz. Bu tablo, uzun süredir konuştuğumuz kadın istihdamı meselesini artık bir "ideal" olmaktan çıkarıp acil bir ekonomik zorunluluğa dönüştürüyor.

Bugün pek çok ailede tek gelirle geçinmek neredeyse imkânsız hale geldi. Kadının iş hayatına katılımı, bu nedenle yalnızca bireysel bir tercih değil, hane ekonomisinin ayakta kalmasının da temel şartı. Ancak mesele burada bitmiyor; kadın istihdamı aynı zamanda ülke ekonomisinin büyüme potansiyelini doğrudan belirliyor.

Türkiye'de kadınların iş gücüne katılım oranı, gelişmiş ülkelerin hâlâ oldukça gerisinde. Bu, kullanılmayan devasa bir potansiyel demek. Nitelikli, eğitimli milyonlarca kadının üretime katılamaması, yalnızca o kadınların değil, tüm toplumun kaybı.

Peki önündeki engeller ne? Erişilebilir ve nitelikli kreş imkânının yetersizliği, esnek çalışma modellerinin yaygın olmayışı, işe alım ve terfide süregelen önyargılar... Bunların her biri çözülebilir sorunlar. Kurumsal kreş desteği, uzaktan ve esnek çalışma seçenekleri ve liyakate dayalı bir kariyer sistemi, tabloyu köklü biçimde değiştirebilir.

Kanaatimce kadın istihdamını artırmak, sosyal politikaların değil, doğrudan ekonomik kalkınma politikalarının merkezinde olmalı. Kadınların üretime tam katılımı sağlanmadan, ne hane bütçeleri rahatlar ne de ülke ekonomisi gerçek potansiyeline ulaşır. Bu, bir tercih değil; artık bir zorunluluk.