Deprem Gerçeğiyle Yüzleşmek

6 Şubat depremlerinin üçüncü yıl dönümünde, deprem gerçeğiyle nasıl yüzleşiyoruz? Neler değişti, neler değişmedi?

Bugün 6 Şubat. Üç yıl önce Kahramanmaraş merkezli depremler, on bir ilimizi yerle bir etti ve 50 binden fazla vatandaşımızı kaybettik. Aradan geçen üç yılda ne değişti? Daha güvenli bir Türkiye'ye ne kadar yaklaştık?

Öncelikle iyi haberleri verelim: Deprem sonrası başlayan yeniden yapım süreci önemli mesafeler kat etti. Yüz binlerce konut teslim edildi, altyapı çalışmaları büyük ölçüde tamamlandı. Ancak sosyal ve psikolojik yaralar hâlâ sarılmayı bekliyor. Travma yaşayan insanların rehabilitasyonu uzun soluklu bir süreç gerektiriyor ve bu alanda daha fazla yatırım yapılması şart.

Deprem hazırlığı konusunda toplumsal bilinç arttı mı? Kısmen evet. Deprem çantası hazırlayan, toplanma alanlarını öğrenen vatandaşların sayısı arttı. Ancak bu bilinç ne yazık ki zamana yayıldıkça azalma eğiliminde. İnsan doğası gereği, tehlike uzaklaştığında hazırlığı gevşetme eğiliminde.

Yapı denetimi ve kentsel dönüşüm konusunda ise eleştirel bir değerlendirme yapmamız gerekiyor. Yeni yapılan binaların deprem yönetmeliklerine uygunluğu konusunda daha titiz olunması, mevcut riskli yapıların dönüştürülme sürecinin hızlandırılması acil ihtiyaçlar arasında. İstanbul başta olmak üzere büyükşehirlerimizdeki deprem riski hâlâ ciddiyetini koruyor.

Deprem bir doğa olayıdır, can kaybı ise insan ihmalinin sonucudur. Japon toplumunun depremle yaşama kültürünü incelediğimizde, bilinçli bir toplumun doğal afetler karşısında ne denli dirençli olabileceğini görüyoruz. Bizim de bu bilinç düzeyine ulaşmamız mümkün, yeter ki bu konuyu sadece acı yıl dönümlerinde değil, her gün gündemimizde tutalım.

Kaybettiğimiz vatandaşlarımızı rahmetle anıyoruz. Onların anısına yapabileceğimiz en anlamlı şey, daha güvenli bir Türkiye inşa etmek için durmadan çalışmak olacaktır.